ทำไมมันเริ่มพิมยากจัง อาจะเป็นเพราะไม่ได้ มานั่งทำอะไรแบบนี้นานแล้ว ทำไมถึงเกิดอยากจะเขียนอีกหนะเหรอ วันนี้ มี่เพื่อนๆ น้องๆ อยู่ดีๆก็โผล่มาบอกว่า นั่งอ่าน my space ของเราอยู่ จากที่เขียนครั้งสุดท้ายมันนานมากอยู่ ตอนนี้หัวตื้อๆ ยังไงไม่รู้ เรื่องหนะเยอะนะ ยิ่งช่วงนี้ยิ่งเยอะเป็นพิเศษแต่บรรยายออกมาไม่ถูกจริงๆ กลับมานั่งอ่านที่ตัวเองเขียนไว้ เรื่องความน่าเบื่อ แบบมันใช่เลยหวะ กูรู้สึกแบบนั้นแหละ ตอนนี้กุก็ยังเป็นอยู่แต่มันชินชาจนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันแล้ว อ่านหมดแล้วรู้สึกดีมันเป็นการบันทึกสภาวะต่างๆของตัวเอง ลืมมันเมื่อไหร่มาอ่าน รู้สึกดีหวะ

 อารมณ์ช่วงนี้ เกินที่จะใช้คำว่าเบื่อแล้วหละ มันเศร้า หดหู่้ เสียใจ อมทุกข์ ผิดหวัง ฝันทลาย รับความจริงไม่ได้ ......  กูพูดเกินไปไหม ไม่หวะ ถึงตอนนี้เรื่องราวทั้งหมดมันจะผ่านมา 10 กว่าวันแล้วก็ตาม ความรู้สึกต่างๆ เหมือนเดิม เพียงแค่กูทนอยู่กับมันได้เท่านั้น ตอนนี้สับสนมากหวะ ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหนดี ในเรื่องเศร้านี้มันมีเรื่องดีอยู่หวะ หลังจากเรื่องมันเกิด กูไม่เป็นผู้เป็นคน วันรู้เรื่อง ตัวสั่น ชา หัวสมองเหมือนจะระเบิดออกมา ไม่พร้อมจะทำอะไรทั้งนั้น ทั้งอาทิตย์ถัดมาเต็มๆ สิ่งที่ช่วยให้ตัวเองพอจะอยู่ได้ไปวันๆคือ เบีย และ เหล้า ถ้าวันไหน ไม่เมาจนสุด นอนไม่หลับเลยทีเดียว เครียดคิดมาก
คิดวนไปวนมาถึงเรื่องเดิมๆ ไม่มีไรดีขึ้น ไม่ได้เรียน เสียเงิน เสียสุภาพ เรื่องดีๆที่ได้จากรอบนี้คือ เพื่อน หวะ คนที่รู้ว่ากูแย่ ทุกคนเป็นห่วงกู คอยมาอยู่เป็นเพื่อนเสมอเท่าที่จะมีเวลาให้ได้ ไปแดกเบียกัน หลายวันก็เข้าใจว่าใครจะมากินกับกูได้ทุกวันแต่เท่าที่มาก็ขอบใจมาก แม่งกูรักพวกมึงหวะ ยามกูแย่ หมดหนทาง พวกมึงอยู่กับกู คอยเตือนสติ ถ้าช่วงเวลานั้นกูไม่มีพวกมึง กูนึกสภาพตัวเองไม่ออกจริงๆหวะ หลายๆวันที่กูไปกินกับที่นั่นที่นี่ กูพยายามทำตัวสนุก พยายามเฮฮา อยู่กับเรื่องที่ไม่เครียด กูแทบแวป ไม่ได้ คิดถึงเรื่องเครียดตลอด พยายามยิ้ม กดความรู้สึกแย่ๆไว้ข้างใน

ฝืนยิ้ม เพื่อนกูบอกว่า มันเป็นคำที่แสดงได้ทั้งหมด มันคือ มึงกำลังเศร้าแบบสุดหัวใจมึง ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร ทั้งนั้น แต่มึงต้องออกไปเจอผู้คน
ต้องออกไปพบคนต่างๆ มึงต้องยิ้มรับ อยู่กับเพื่อนทำเฮฮาไป แม่งฝืนตัวเองมาก แต่ก็ทำเพื่อตัวเองจะได้ดีขึ้นได้ในเร็ววัน

ช่วงเวลาสับสน บางเรื่องเรารู้ทุกอย่างว่าควรทำยังไง ควรทำตัวทำใจแบบไหน คนอื่นเจอเราบอกคนอื่นได้ ทำแบบนั้นแบบนี้ พอมาเกิดกับตัวเอง
รู้เว้ย รู้ทุกอย่างแต่มันทำไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าควรทำแบบนี้ แต่ก็ไม่ทำ ยอมปล่อยไปตามอะไรซักอย่างในใจที่มันเรียกร้อง มันทรมานหวะ คำนี้มันฟังดูธรรมดามาก แต่พอมันมาประทับอยู่ที่ใครแล้ว เชื่อเลยว่า จะเข้าใจคำนี้
รู้ทั้งรู้ว่า ไม่สามารถให้มันเป็นไปอย่างใจอยากได้ รู้ทั้งรู้ว่าถึงมันกลับมาเป็นอย่างที่ใจต้องการแล้วก็ตาม
ตัวกูเองด้วยนี่แหละที่ก็ยังทำใจรับไม่ได้ แต่คงไม่มีวันนั้นเท่าที่เห็นตอนนี้เพราะว่า มันคงไม่สามารถทำให้เป็นไปอย่างที่ใจอยากได้หรอก

เรื่องกูถ้าให้คิดว่ามันเป็นเพียงละครเรื่องนึง มันช่างเป็นบทที่กระจอกมาก ธรรมดา ไม่ได้โดดเด่นหรือดึงดูด หรือ รู้สึกว่ามันโหดร้ายอะไรเท่าไหร่เลย
แต่เมื่อมันคือเรื่องจริง บางสิ่งเล็กๆน้อยๆ ในละคร มันเกินจะรับได้ มันเป็นสุดยอดความเจ็บปวด ยากเกินกว่าที่จะให้ได้ภายใน 1-2 ตอน

loser หวะ เพื่อนจอย มช. เป็นเพื่อนอีกคนที่อาการหนักไม่แพ้กัน ทุกวันนี้ก็นั่งปรับทุกกันไป ทุกวัน ร้องไห้ไปพิมไป ก็มี ขอตัวไปนอนร้องไห้ละค่อยกลับมาคุยกับกูต่อก็มี ชาว loser แม่งเศร้า loser พวกที่ทำอะไร ไม่ได้เรื่องซักที  เสียใจอยู่กับความรัก จมปลักอยู่ไม่ลืมซักที เสียใจซ้ำซากอยู่อย่างงั้น
เกือบ 10 วันกูไม่เป็น loser เป็นเพื่อนมึงเลย สุดท้ายกูก็ใจอ่อน ทั้งๆที่ไม่ได้มีใครมาทำดีๆใส่ ออกจะบอกเราให้เรารู้เลยด้วยว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ก็ใจอ่อน อาจเป็นเพราะ ช่วงเวลามายาวนาน เพื่อนบางคนบอกว่า มันเป็นเพียงเวลานิดเดียวในชีวิต แต่ถ้านับตั้งแต่กูเกิดมาถึงตอนนี้ มัน 1 ใน 4 ของชีวิตกูเลยที่รู้จักกันมา ผูกพันหวะมากๆ คิดไปก็ป่วยจิตหวะ ตอนนี้เรานั่งเน่าอยู่แบบนี้ มีใครแคร์ไหม เขาจะสนใจเหรอว่ามึงเป็นยังไง เขาไม่ทิ้งให้มึงเน่าตายแต่แสดงความสงสารเพราะ กลัวว่ากูจะไม่เป็นผู้เป็นคน มันมากเกินพอแล้วใช่ไหม เราควรพอใจกับที่เขาให้เรามาแค่นี้ใช่ไหม
เพลงน้ำเน่าที่เคยผ่านหูกลับมาทำให้เจ็บได้ในวันนี้ เพลง eng ฟังไม่ออกว่ามันร้องอะไร แต่หลายๆ้เพลงทำไมมันบาดใจเราได้ขนาดนั้น พยายามฟังเพลงหนักๆ ที่ฟังไม่รู้เรื่อง จะได้ไม่อิน บ้าบอไปกับเสียงเพลงที่ป่วนประสาท เพลงเป็นอีกตัวที่ช่วยกุไว้ได้มาก Metal เพื่อนแท้หวะ

เคยเป็นกันไหม เมื่อรู้สึกตกต่ำเมื่อรู้สึกแย่ อยากจะทำอะไรให้มันแย่ๆเละๆไปให้หมด ละลานคนอื่นให้มันสบายใจตัวเองเป็นพอ อยากทำนะ แต่สุดท้าย
หลายๆอย่างก็ทำไม่ได้ จะเพราะเหตุผลเห็นแก่ตัวหรือเหตุผลเพราะ หวังดีกลับคนอื่นก็ตาม สุดท้ายมันก็ทำไม่ได้ คงได้แค่ ดิ่มๆๆ ให้มันเมาหลับไปวันๆ ไม่รับรู้เรื่องราวใหม่ๆ หยุดคิดเรื่องเก่าๆ คงได้แค่นั้น

เคยอีกไหม ที่รู้สึกสบายใจ สุขใจ สามารถพูดกับทุกคนได้ว่า กูภูมิใจที่มีคนดีๆ ที่รักกูอยู่ข้างกาย ถึงวันนึงเราจะไม่ได้คุยกันมากมาย 5 นาที 10 นาที
เจอกันเพียงไม่กี่ครั้งในแต่ละเดือน แต่มันอิ่มใจ รู้สึกดีเสมอเมื่อรู้ว่ามีคนที่รักเราอยู่คอยเป็นกำลังใจให้ ฟังดูเว่อ ตอนมีอยู่มันก็เป็นสิ่งที่ดีกับเรา ทำให้เรามีแรงที่จะทำอะไรๆต่อไปในวันๆนึงที่น่าเบื่อ มีกำลังใจ ในการทำสิ่งที่ต้องต่อสู้ บางครั้งเพื่อแค่อยากจะบอกให้เขารับรู้ อยากจะพูดกับเขา
เมื่อมันหายไป สิ่งที่เคยเป็นแบบนี้มาหลายปี ใจหายหวะ กำลังกาย และใจ มันหมดหวะ ไม่มีอารมณืทำอะไรต่อไปทั้งนั้น กูเด็กไม่โตใช่ไหมถึงได้เป็นแบบนั้น กูรู้ว่าเด็กแต่กูไม่เชื่อหรอกว่าผู้ใหญ่คนไหนเจอแบบกูละมันจะไม่เป็นแบบกู รู้ว่าต้องทำเพื่อ พ่อ แม่ แต่มันก็ส่วนนึง ตอนนี้มันทนไม่ได้ที่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้

ข้าวใหม่ปลามัน  ( เจ็บมาก )

ตอนนี้กูเหงาหวะ เหงาสัดๆ กูอยู่คนเดียวในห้องที่แม่งโคตรจะ วังเวง รอบหอ ที่มืดและเงียบสงบไปหมด
บรรยากาศของหอที่ทำให้กู เศร้าและเหงาได้อย่างตลอดเวลา
เพื่อนร่วมหอที่อยู่มาเป็นเดืิอนก็ไม่เคยพบหน้ากัน
มีเสียงเพลงที่เปิดไว้เป็นเพื่อนกู ให้มันดังลงไปทุกชั้น จากชั้น 4 3 2 1
เพื่อนๆกูหละไปไหนครับ เพื่อนๆ ไปสอบ เพื่อนไปทำงาน ต่างจังหวัด เพื่อนกลับบ้าน
และอีกไม่นานเพื่อนบางคนก็คงมีแฟน บางคนมีอยู่แล้ว ก็ขอให้รักกันนานๆ
เพื่อนๆทุกคนมีอะไรทำหน้าที่การงานของตัวเอง
มีเพียงกูที่นั่งเหงาอยู่ในห้อง กำลังจะเน่าอยู่คนเดียว
เมื่อคืน นอนไม่หลับจนฟ้าสว่าง ทำให้ไม่ได้ไปเรียนทั้งวัน ทั้งๆที่อาทิตนึงเรียนแค่ 2 วัน
ก็ยังเสือกจะโดด

ช่วงนี้เห็นคนรักกันแล้วมีความสุข เพราะมันเป็นสิ่งที่กูไม่สามารถมีได้ อยากให้คนรักกันเยอะๆ มอมสิ่งดีๆให้แก่กัน
ใครที่มีแฟนอยู่แล้ว คุยกับเธอดีๆ ใจเย็นๆ เรื่องเล็กๆน้อยๆให้อภัยกันได้ให้ไปเถอะ ถ้าคุณไม่เจอเรื่องอย่างผม คุณควรจะให้อภัยแฟนคุณได้ทุกเรื่อง
ถ้าคุณรักเขาจริง เมื่อไหร่ที่ขาดหายไป มันไม่มี ผมไม่อยากเห็นคุณทำได้แค่ นึกถึงวันที่ดีเก่าๆได้เท่านั้น เหมือนผม

ขอโทษ ถ้าไปทำร้ายจิตใจใครเพราะความเห็นแก่ตัว
ขอโทษ ที่ต้องคอยรบกวน คนอื่นเสมอ
ขอบคุณทุกคน.... มากๆ .................................................. ฝืนยิ้ม


ยิ่งเขียนยิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเอง ฟุ้งซ่านมาก เพราะ เขียนไม่ลื่น เรื่องราวไม่ประติดประต่อ มาเป็นทีละนิดๆ แต่ก็อยากจะเก็บไว้จะได้รู้ว่า ช่วงชีวิตนึงกูเคยเป็นแบบนี้
คิดว่าคงเก็บเรื่องราวทั้งหมดลงในทั้งหมดนี้ไม่ได้ บางเรื่องหลงลืม บางเรื่องควรจะจำไว้คนเดีัยวถ้าทำได้ บางเรื่องไม่ควรเขียนลงในนี้ด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ ถ้าได้กลับมาอ่านอีกที

อยากบอกไอโด้ว่า มึงคงโต ขึ้นแล้วสินะ มึงจำกูได้ไหม กูที่อยู่ในช่วงเวลาที่ทุกทรมาน ที่สุดในชีวิตตั้งแต่เกิดมาของมึง หรือมึงไม่โตขึ้นเลย
เรื่องราวเหล่านี้ มันน่าจะสอนมึงได้ มากๆ รำรึกไว้เสมอ จดจำเอาไว้ แต่อย่าจมปลัก มันคงทำให้ชีวิตมึงดีขึ้น วันไหนที่โตขึ้นแล้วจริงๆ
เมื่อมึงอ่านทั้งหมดนี้ แล้วย้อนนึกถึงเรื่องราวทั้งหมด มึงจะไม่ เศร้า ไม่เสียใจ ไม่โกรธใคร และอาจจะไม่ได้รักใครบางคน วันนั้นอาจเป็นวันที่มึงโตแล้ว